Een blijde werd gebruikt in de Middeleeuwen, hoofdzakelijk voor het belegeren van kastelen en burchten. Het is als het ware de voorloper van de latere kanonnen, een grote katapult die in staat was om grote projectielen zoals immense rotsblokken over een grote afstand te werpen. De rotsblokken konden hierbij immense schade aanbrengen en burchten letterlijk steen per steen verbrijzelen.
Vaak werk de blijde ook gebruikt om ziektes en epidemieën binnen de stadsmuren van een stad te vermijden. Besmette karkassen of andere vuile zaken werden met behulp van de blijde zonder pardon over de stadsmuren geslingerd naar een veilige plaats buiten de stad.
De kracht was afhankelijk van het aantal windingen van het touw dat de blijde opspande. Er bestaan 2 soorten blijdes: de slingerblijde en de lepelblijde. Waarbij de lepelblijde in tegenstelling tot de slingerblijde meerdere projectielen tegelijkertijd kon afvuren.