Wushu (wu = oorlog en shu = kunst) is de overkoepelende term voor alle Chinese gevechtsporten. Vaak wordt er in onze contreien de foute term ‘kungfu’ gebruikt om naar deze sport te verwijzen. Kungfu echter is letterlijk vertaald vaardigheid en kan ook betrekking hebben op andere zaken zoals op koken, les geven, … Een kungfu leraar bijvoorbeeld beschikt over de vaardigheid om goed les te geven en niet noodzakelijk om zijn tegenstander met een haal onderuit te halen.
Wushu is niet enkel de kunst van het krijgen/de kunst van de oorlog zoals de letterlijke vertaling aanhaalt maar is eerder de kunst van het beëindigen van een conflict/oorlog. Wushu werd in vroegere rijden dan ook maar enkel boven gehaald indien dit echt niet te vermijden was. Net zoals in judo ligt ook hier weer de nadruk op de basiswaarden  respect en totale zelfontplooiing (zelfdiscipline) met eerbied voor de regels en je tegenstander.
Wushu kan onderverdeeld worden in 2 stijlen.
De eerste stijl legt de nadruk op kracht, lenigheid en snelheid. De bekendste vertegenwoordigers van deze stijl zijn het moderne Wushu, het traditionelen Wushu, het Sanda, het Shuai-Jiao en het Shuo-Bo.
De tweede stijl legt dan weer de nadruk op gezondheid en interne kracht in plaats van op externe kracht en snelheid. Voorbeelden van deze stijl zijn Taiji en Xing Yi.
Wushu is op dit moment geen Olympische sport.