Honingbijen brengen twee dingen mee als ze zich op een bloem plaatsen: nectar (voor de productie van honing) en stuifmeel. Nadat het vrouwenbijtje nectar uit de bloem heeft gezogen, wordt deze nectar opgeslagen in een speciale honingmaag of honingblaas die ze als het ware als een nectarrugzak gebruikt. Deze maag is verschillende van haar gewone maag. Hoewel er tussen beide een klep is die kan geopend worden als de bij honger zou hebben. Op deze manier kan ze ook zelf van de nectar eten, moest ze energie nodig hebben. Na het bezoeken van 150 tot 1500 bloemen is haar honingmaag of honingblaas gevuld en is het tijd om naar de bijenkorf terug te keren. Ze draagt dan ongeveer evenveel nectar mee als haar eigen gewicht.

De werkbijen die met nectar naar de bijenkorf terugkeren, zijn niet hetzelfde als de bijen die met stuifmeel terugkeren (ze gaan nooit en nectar en stuifmeel meenemen). Werkbijen hebben een soort van korfjes op hun achterpoten zitten waarin ze stuifmeel kunnen meedragen. Dit stuifmeel, meestal oranje of geel, wordt gebruikt om de volgende generatie werkbijen mee groot te brengen. Het stuifmeel wordt ook soms bijenbrood genoemd.

Een bij die met nectar naar de korf terugkeert, wordt onmiddellijk door een van de andere werkbijen begroet en geholpen om haar van haar lading te verlossen. Via de mond wordt de nectar van de ene aan de andere bij doorgegeven. Hierbij maken ze gebruik van hun lange tongen. De bij die de honing ontvangt, gaat er ook meteen enzymen aan toevoegen waardoor de complexe suikerstructuur van de nectar omgezet wordt in eenvoudige suikers, die beter verteerbaar zijn door de bijen en waardoor honing zo lang houdbaar is.

Nectar dat de bijenkorf binnenkomt, is in nog geen enkel opzicht herkenbaar als de normale honing. Nectar is initieel immers bijna 80% water en 20% complexe suikers. Nadat de nectar vermengd wordt met de enzymen plaatsen de bijen kleine druppeltjes in de cellen van de raat. Dan is het wachten tot wanneer de druppeltjes van nectar veranderen in druppeltjes heerlijke honing. Dit proces is grotendeels een verdampingsproces dat in de hand wordt gewerkt door de hoge temperaturen binnenin de bijenkorf en de luchtcirculatie. Om niets aan het toeval over te laten, gaan de bijen ook nog eens zelf met hun vleugels voor extra luchtcirculatie zorgen. Het typische zoemende geluid dat we vaak in een bijenkorf horen, zijn de bijen die bezig zijn met het ventileren van de bijenkorf en de cellen van de raat.

Laat het u smaken!